Miłosierdzie Boże a nowa ewangelizacja. Ks. WALDEMAR SEREMAK SAC

W pracy dokonana będzie analiza źródeł idei Miłosierdzia Bożego i nowej ewangelizacji pod kątem sposobu oraz konieczności przekazu i dokonania powszechnej recepcji prawdy o Miłosierdziu Bożym, praktyki idei Miłosierdzia Bożego, szerzonej w ramach nowej ewangelizacji, tzn. nastąpi ukazanie idei Miłosierdzia Bożego jako przedmiotu (treści) nowej ewangelizacji i pełnienia zarówno przez tę ideę, jak i ewangelizację roli środka zaradczego na zagrożenia człowieka i świata. Motywem zajęcia się tym zagadnieniem jest istnienie pilnej potrzeby przeciwstawienia się zagrożeniom człowieka i świata i potrzeby ukształtowania nowego świata oraz otwartość świata na ideę Miłosierdzia Bożego, a także - z jednej strony - decyzja Stolicy Apostolskiej, by nowa ewangelizacja odbyła się, a z drugiej, wola Boża, ujawniona św. Faustynie Kowalskiej, by prawda o Miłosierdziu Bożym, która uznana zostata przez Jana Pawła II za centralne zagadnienie orędzia mesjańskiego Jezusa Chrystusa, będące treścią ewangelizacji, była głoszona w świecie. Dla rozwiązania zasygnalizowanego powyżej problemu autor pracy posłuży się w toku jej redakcji elementami metody indukcyjnej i dedukcyjnej, by przy ich pomocy zapewnić sobie możliwość dokonania syntezy, dojść do wniosków końcowych stanowiących syntezę rozprawy. W pierwszym jej rozdziale - podstawą ma być Dzienniczek św. Faustyny i nauczanie Jana Pawła II oraz na drodze postępowania analitycznego - dokona najpierw rekonstrukcji idei Miłosierdzia Bożego i obrazu zagrożenia człowieka i świata, a także zbada, w jaki sposób według obu źródeł ta idea jest odpowiedzią na te zagrożenia, stając się środkiem zaradczym na nie. W toku analizy obrazu zagrożeń widzianych oczami Jana Pawła II autor pracy dokona próby prześledzenia rozwoju nauki papieskiej na ich temat, tj. będzie starai się dostrzec, jak w Ojcu Swiętym narastała świadomość wielkości zła obecnego w świecie - ciągłego pogłębiania się, czy też pojawiania nowych jego postaci -dramatycznej sytuacji, w jakiej ludzkość znalazła się przy końcu XX wieku. Ujęcie chronologiczne nauczania Jana Pawła II na temat zagrożeń człowieka i świata pozwoli ujrzeć dynamikę ich wzrostu, a tym samym, pilną potrzebę reakcji na nie. W rozdziale drugim pracy, w kontekście współczesnych zagrożeń człowieka i świata, jej autor omówi problematykę nowej ewangelizacji ze szczególnym zwróceniem uwagi na rolę, jaką ma ona pełnić według Jana Pawła II w odpowiedzi Kościoła na wyzwania naszych czasów. W rozdziale tym omówione będzie pojęcie nowej ewangelizacji, a także zagadnienie powinności misyjnej, wynikającej z orędzia Miłosierdzia Bożego, a ponadto znaczenie - dla Kościoła i świata - wezwania do nowej ewangelizacji i przeanalizowany zostanie sposób, w jaki może być ono zrealizowane w wyniku recepcji idei Miłosierdzia Bożego. Ukazanie w tym rozdziale pracy, jak podczas badanego pontyfikatu Jana Pawła II stale pogłębiała się jego nauka na temat nowej ewangelizacji, pozwoli uwyraźnić związek zachodzący między narastaniem w Ojcu Swiętym świadomości zagrożenia człowieka, instytucji rodziny i całej ludzkości - w miarę nasilania się procesu laicyzacji i porzucania przez ludzi wartości chrześcijańskich - a wzywaniem przez niego chrześcijan do włączenia się ich w dzieło nowej ewangelizacji. W rozdziale trzecim autor pracy przedstawi cel upowszechnienia idei Miłosierdzia Bożego i zastosowania jej w życiu indywidualnym, społecznym i międzynarodowym, czyli ukaże wizję nowego świata kształtowanego ideą Miłosierdzia Bożego poprzez nową ewangelizację. Takie postępowanie badawcze ma umożliwić znalezienie odpowiedzi na pytanie o to, czy wizja nowego człowieka, nowego społeczeństwa i nowej cywilizacji, jako owoców powszechnej recepcji idei Miłosierdzia Bożego, jest odpowiedzią na wyzwania stojące przed Kościołem i całą rodziną ludzką, a tym samym, czy idea Miłosierdzia Bożego i nowa ewangelizacja są środkami zaradczymi na zagrożenia człowieka i świata i jakie stąd wynikają relacje między tą ideą a postulowaną przez Jana Pawła II nową ewangelizacją.